Baby Raphael

15 april 2014 door Ingrid

Ingrid en Raphael
Ik wist het al, maar ik besef me opnieuw hoe eten kan verbinden. In januari stond ik met m’n man, m’n zoon en 15 koffers op het vliegveld van Colombia om voor de 2de keer een jongetje te adopteren, deze keer van 5 maanden. Normaal  heb je een zwangerschap lang de tijd om te binden en borstvoeding is nog zo’n moment, maar als je adopteert sla je deze fases over en komt het geven van vaste voeding hiervoor in de plaats.

Meteen moest ik weer aan de moestuin van m’n oma denken. De verse aardbeien en groene erwten, hoe ik daar als klein meisje leerde genieten van echt eten. Ook nu, bij Raphael, voelde ik een sterk verlangen om dit gevoel door te geven.

De realiteit schudde me alleen al snel wakker. Het hele gezin werd om beurten ziek. Gabriel, m’n oudste zoon, moest enorm wennen aan z’n tijdelijke school daar. Terwijl ik in de rij stond bij de rechter en de notaris om stempels, handtekeningen en benodigde papieren te regelen om de adoptie mogelijk te maken.

Er is alleen een groot verschil. Deze keer heb ik Madaga en dat merk ik meteen. Geen kookstress zorgt er voor dat ik ook tijd heb voor Gabriel, die moet wennen aan de nieuwe situatie nu we weer thuis zijn. Maar m’n man en ik zijn ook blij met wat ademruimte. Nou realiseer ik me dat onze situatie misschien wat uitzonderlijk is. Toch doet het me weer opnieuw beseffen hoe fijn en belangrijk het is om een makkelijke oplossing in de buurt te hebben die te vertrouwen is.

Ik weet dat Madaga bij veel meer gezinnen zorgt voor dit soort ademruimte. Hierdoor zorgen we dat ouders kunnen doen wat ze willen doen, omdat wij een product leveren waar ze op kunnen vertrouwen en dat maakt me hartstikke trots!

Groet, Ingrid